Oneidowie (Onʌyoteˀa·ká·, Onyotaʼa:ka lub Onayotekaono, czyli „Lud Stojącego Kamienia” lub „Stojące Kamienie”, Thwahrù·nę w języku tuskarorańskim, ) – naród indiański zamieszkujący Amerykę Północną; byli jednym z plemion założycielskich Konfederacji Irokeskiej w północnej części dzisiejszego stanu Nowy Jork. Irokezi sami siebie nazywają Haudenosaunee („Ludem Długich Domów”) w odniesieniu do ich stylu życia i sposobu budownictwa w przeszłości.
Uważa się, że Oneidowie pojawili się jako niezależne plemię w VIII wieku, a w połowie XIV wieku zamieszkiwali obszar około 24 000 km² środkowej części stanu Nowy Jork, głównie wokół jeziora Oneida, w hrabstwach Oneida i Madison. Obszary bagienne położone na południe od jeziora do rzeki Susquehanna stanowiły dla nich ważny rejon pozyskiwania środków do życia. Po zakończeniu amerykańskiej wojny rewolucyjnej zostali zmuszeni do oddania wszystkich zamieszkiwanych terenów z wyjątkiem 1200 km², ale i te ziemie w większości musieli opuścić.