Janusz Grochulski (ur. 14 grudnia 1913 w Pruszkowie-Żbikówku, zm. 27 czerwca 2003 w Warszawie) – polski doktor inżynier budownictwa wodnego, polityk.
Życiorys W czasie I wojny światowej został wraz z rodzicami ewakuowany w głąb Rosji, skąd powrócił do Polski w 1918. W 1933 zdał maturę. W 1939 ukończył na Politechnice Warszawskiej studia w zakresie budownictwa wodnego i lądowego. Był uczniem Karola Pomianowskiego.
W okresie gimnazjalnym zaangażował się w działalność polityczną – był członkiem Związku Młodzieży Szkolnej (przybudówki Komunistycznego Związku Młodzieży Polski), Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej „Życie”, Sekcji Młodych Klubu Demokratycznego, Komitecie Porozumiewawczym Młodzieży Komunistycznej Wyższych Uczelni (działających w ramach KZMP), Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom.
Na początku II wojny światowej znajdował się na obszarze okupowanym przez Związek Sowiecki – we Lwowie, a później w Łomży. Działał w polskim aktywie zgrupowanym wokół Powiatowego Komitetu WKP(b). Pracował w budownictwie i gospodarce komunalnej na stanowiskach kierowniczych i głównego inżyniera. Na początku wojny sowiecko-niemieckiej w 1941 przedostał się do Warszawy. Pracował tam dorywczo i uczestniczył w konspiracji Gwardii Ludowej.