Służba diakońska i kapłańska Po ukończeniu nauki i powrocie do Bukaresztu w 1885 został mianowany eparchialnym kaznodzieją przez metropolitę-zwierzchnika Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego Kalinika, który wysoko cenił go jako teologa. W 1886 jego jedenastoletni syn zmarł w czasie epidemii. Wówczas diakon Petre Georgescu wstąpił do monasteru Căldărușani i w tym samym roku przyjął święcenia kapłańskie z rąk metropolity Józefa. Następnie nadano mu godność archimandryty. Był jednym z pierwszych profesorów Wydziału Teologicznego Uniwersytetu w Bukareszcie, gdzie prowadził wykłady z zakresu apologetyki, teologii dogmatycznej i symboliki chrześcijańskiej. W 1898 został rektorem seminarium duchownego w Bukareszcie (na stanowisku tym pozostawał przez cztery lata). Nadal pracował na uniwersytecie i od 1898 zasiadał w jego senacie, reprezentując Wydział Teologiczny.
Biskup 2 lutego 1895 przyjął chirotonię biskupią i został wikariuszem eparchii Węgier i Wołoszczyzny z tytułem biskupa pitesteńskiego. Faktycznie służył w eparchii Argeș, która nie miała ordynariusza.