Pojawiły się idee zamontowania wyposażenia na pojazdach, lecz rozwój techniki został zatrzymany z końcem wojny i prace koncepcyjne prowadzone były na małą skalę.
Historia Jesienią 1939, w związku z przystąpieniem Wielkiej Brytanii i Francji do wojny Winston Churchill (wówczas Pierwszy Lord Admiralicji) przypomniał pomysł. Churchill znakomicie pamiętał rzeź wojny pozycyjnej i ofiarę jaką złożyło społeczeństwo francuskie w czasie pierwszej wojny światowej, według jego intencji chciał on zmniejszyć liczbę ofiar które miałby pochłonąć atak na niemiecką Linię Zygfryda.
Armia jednak nie wykazała zainteresowania i Churchill utworzył Department of Naval Land Equipments (dosł. Departament Lądowego Sprzętu Marynarki) i rozpoczęto prace projektowe. Model maszyny (o długości ok. 1,2 m) był zademonstrowany w grudniu 1939 i uzyskał aprobatę. Na dalsze prace przeznaczono milion funtów. 22 stycznia 1940 złożono zamówienie na 240 sztuk maszyn, w tym 200 typu Infantry (dosł. „piechota”) i 40 typu Officer (dosł. „oficer”, umożliwiających użycie czołgów). Budowę zlecono firmie Ruston-Bucyrus z Lincoln. Docelowo planowano budować około 20 maszyn tygodniowo, lecz po ewakuacji sił brytyjskich z kontynentu i upadku Francji projekt znacznie stracił na znaczeniu. Zamówienie zredukowano do 33 sztuk, wyprodukowano 5 sztuk, które poddawano próbom.