Josif Piatnicki, Osip Piatnicki, ros. Иосиф Аронович Пятницкий, wł. Josif Tarszys, ros. Иосиф Орионович Таршис (ur. w Wiłkomierzu, zm. 29 lipca 1938 w miejscu egzekucji Kommunarka pod Moskwą) – rosyjski rewolucjonista, działacz bolszewicki, zastępca członka (1920–1921) Komitetu Centralnego RKP(b), członek KC WKP(b) (1927–1937), jeden z czołowych działaczy i najważniejszych funkcjonariuszy aparatu Kominternu: m.in. kierownik Wydziału Łączności Międzynarodowej (wywiad, działania niejawne i łączność), członek Sekretariatu Komitetu Wykonawczego Kominternu (1922–1937) i sekretarz KW (1923–1935).
Życiorys Urodził się w rodzinie żydowskiego stolarza. Od 1896 pracował jako damski krawiec w Poniewieżu, Kownie i Wilnie. W 1898 wstąpił do nielegalnego związku zawodowego krawców damskich, był skarbnikiem i sekretarzem związku w Wilnie. Związał się z Socjaldemokratyczną Partią Robotniczą Rosji. Jesienią 1901 został kolporterem Iskry. W marcu 1902 aresztowany, w sierpniu zbiegł z w Kijowie i udał się na emigrację do Niemiec, organizował przerzut nielegalnej literatury przez granicę Imperium Rosyjskiego. Po II londyńskim zjeździe SDPRR (1903) związany z frakcją bolszewików. W 1905 powrócił do Rosji i osiedlił się w Odessie. Członek odeskiego komitetu SDPRR(b), uczestnik rewolucji 1905 roku.