W Pradze i Brnie miał gościnnie występy w latach 1914–1915. W Lublinie w latach 1917–1918 był dyrektorem teatru. Kierownik zespołu plebiscytowego od 9 marca do 15 maja 1920 roku.
Do ostatnich lat swego życia był mieszkańcem Torunia, gdzie zmarł 18 października 1922 roku, a pochowany został na cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Był żonaty od 1886 roku z aktorką Stanisławą Korsak (właściwie Grzybowską).
Będąc człowiekiem teatru odznaczał się umiłowaniem sceny oraz pracowitością i zdolnościami organizatorskimi. W ponad 300 rolach był aktorem, którego cechowały kreacje o niezwykłej sile dramatycznej. Zarzucano mu nadmierny patos, ponieważ był reprezentantem deklamacyjnego stylu gry. Występował w rolach tragicznych np. w repertuarze szekspirowskim czy schillerowskim. Będąc uzdolnionym dyrektorem scen popularnych wykazał się największymi zasługami w Poznaniu, Krakowie i Lwowie. W repertuarach sztuk narodowych wprowadzał np. Zemstę Aleksandra Fredry, Mazepę Juliusza Słowackiego, Krakowiaków i Górali Jana Nepomucena Kamińskiego, Kościuszkę pod Racławicami Władysława Ludwika Anczyca oraz opery: m.in. Halkę i Flisa Stanisława Moniuszki. Wybitni artyści np. w 1903 roku Helena Modrzejewska byli zapraszani w trakcie kształcenia młodych aktorów. Kiedy w Poznaniu był dyrektorem to debiutowali u niego m.in.