Na początku lat 80. XVIII wieku Linhart zaczął uczęszczać do kręgu oświeceniowego Žigi Zoisa w Lublanie. Tam poznał wielu intelektualistów, w tym samego mecenasa Zoisa, Valentina Vodnika, Jerneja Kopitara czy Jurija Japelja oraz innych, którzy byli zainteresowani tworzeniem w języku słoweńskim i kształtowaniem kultury czy historii Słowenii. Linhart napisał dwie sztuki w języku słoweńskim, a następnie rozpoczął pracę nad pierwszą monografią dotyczącą historii ziem słoweńskich, jednak nigdy jej nie skończył. W ostatnich latach swojego życia pisał coraz mniej, ale do pomocy miał Valentina Vodnika i Žigę Zoisa.
Jako historyk napisał dwu-tomową pracę w języku niemieckim Versuch einer Geschichte von Krain und der übrigen südlichen Slaven Oesterreichs. Pierwszy tom został wydany w 1788 roku i opisuje epokę prasłowiańską. Drugi tom został opublikowany w 1791 roku. Zajmuje się wiekiem migracji, osadnictwem Słowian w Alpach Wschodnich i późniejszym rozwojem politycznym narodu słoweńskiego, począwszy od państwa Samona i Księstwa Karantanii.