Vinson Synan wyróżnia w ramach pentekostalizmu pięć grup: klasyczny pentekostalizm (Zbory Boże, Kościół Boży), protestanckich charyzmatyków, katolickich charyzmatyków i niezależnych zielonoświątkowców. Ponadto Synan wyróżnia w krajach Trzeciego Świata rodzime Kościoły, z których większość ma charakter zielonoświątkowy. Carmelo E. Alvarez wyróżnia trzy grupy. Do pierwszej zalicza Kościoły założone przez imigrantów (np. Kongregacja Chrześcijan w Brazylii), które od samego początku były niezależne. Drugą grupę stanowią Kościoły założone przez misje zagraniczne (najczęściej z USA), które w początkowym okresie były zależne od finansowego wsparcia z zagranicy, stały się niezależne, ale strategia ich działania została ukształtowana przez północnoamerykańskie wzorce. Trzecią grupę stanowią rodzime Kościoły bez związków z zagranicznymi denominacjami i funduszami. Zielonoświątkowcy w historycznych Kościołach protestanckich oraz w Kościele katolickim klasyfikowani są jako odrębna grupa – neopentekostaliści.