Równocześnie przynależność do Kościoła nie gwarantuje zbawienia.
Drugą grupę cechuje mniejszy radykalizm i większa swoboda dotycząca ubioru czy zachowania. Doktryna ma bardziej uniwersalny i konformistyczny charakter. Bieda, bezrobocie, kryzysy ekonomiczne, a także problemy zdrowotne, czy inne nieszczęścia według nauczania tej grupy wynikają z braku wiary. Istotną praktyką jest „dawanie, by otrzymać w zamian stokroć więcej”. Wiernych cechuje wysoka ofiarność (płatność dziesięciny), a także składanie ofiar na akcje dobroczynne. Dostatek jest w ujęciu tej grupy rezultatem bożego błogosławieństwa. Pomimo licznych różnic między zielonoświątkowcami a charyzmatykami, nie zawsze można jednoznacznie zaklasyfikować poszczególne Kościoły do jednego z tych nurtów. Jedna z podstawowych różnic polega na tym, że wśród zielonoświątkowców fundamentaliści stanowią większość, natomiast wśród charyzmatyków są mniejszością. Zielonoświątkowcy są w większym stopniu zinstytucjonalizowani, ich początki sięgają lat 1890-1920, natomiast charyzmatyków – lat 1950-1960.