Na początku 1920 rozpoczął studia ekonomiczno-polityczne na Uniwersytecie Poznańskim. W 1920 wstąpił też ochotniczo do Wojska Polskiego. Jako kapral został przydzielony do 11 baterii, III dywizjonu 14 pułku artylerii Wkpl., z którym brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Odznaczył się szczególnie w walkach pod Grodnem, gdzie jako obserwator artyleryjski, pod silnym ogniem naprawiał i rozwijał łączność pomiędzy bateriami 14 pap. Jego działania umożliwiły skuteczny ogień polskiej artylerii wspierającej piechotę. Za ten czyn został odznaczony orderem „Virtuti Militari” V klasy.
Wojnę zakończył w Dywizji Ochotniczej. Po zakończeniu walk kontynuował studia ekonomiczno-polityczne na Uniwersytecie Poznańskim (1920–1923) oraz w Danii. W okresie studenckim przez dwie kadencje był prezesem Bratniej Pomocy. Na podstawie pracy „Niemieckie cła zbożowe”, 4 grudnia 1926 uzyskał stopień doktora nauk ekonomicznych. W Poznaniu i Toruniu w latach 1923–1930 pracował w administracji samorządowej i państwowej. W 1928 został kierownikiem starostwa powiatowego w Chojnicach. W marcu 1930 urlopował się w celu podjęcia prac polityczno-społecznych. W październiku tego roku został wybrany z ramienia BBWR posłem do Sejmu III kadencji z okręgu Grudziądz–Chojnice.