Podczas I wojny światowej był komendantem Polskiej Organizacji Wojskowej na Sanok. Był zaangażowany w organizację przerzutu legionistów-uciekinierów na trasie Stryj-Jasło, wyposażając ich przy tym w mundury kolejarskie i stosowne legitymacje.
U schyłku wojny, w październiku 1918 był wysłannikiem Polskiej Komisji Likwidacyjnej i w tej funkcji przekazał do Sanoka zarządzenie bryg. Bolesława Roji o przejęciu władzy w powiecie sanockim od AustriakówWojciech Sołtys, Pierwsze miesiące wolności. Życie gospodarcze społeczne i polityczne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 505.. W październiku 1918 został mianowany przez Roję komendantem milicji na powiat sanocki. W tym czasie wraz z innymi osobistościami miejskimi (jako przewodniczący Wojciech Ślączka oraz m.in. Adam Pytel, Feliks Giela, Paweł Biedka, Karol Zaleski, Jan Rajchel oraz inny wojskowy płk. Franciszek Stok) funkcjonował w ramach powołanego 20 października 1918 Komitetu (Towarzystwa) Samoobrony NarodowejWojciech Sołtys, Pierwsze miesiące wolności, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta, Feliks Kiryk (red.), Kraków 1995, s. 505., zaś jako porucznik b.