Nowi sofiści Sofiści epoki cesarstwa rzymskiego kształcili się w szkołach retorycznych. Zdolniejsi spośród uczniów kontynuowali następnie studia nad dziełami autorów greckich. Za kształcenie trzeba było płacić. Tylko w Rzymie i w Atenach szkoły były utrzymywane przez państwo. Zamożniejsi uczniowie przenosili się ze szkoły do szkoły, szukając sławniejszych mistrzów. Za najlepsze uważano ośrodki w Atenach, Smyrnie, Efezie i Milecie. Nauka obejmowała tachygrafię (sztukę szybkiego pisania), prawo i nade wszystko lekturę dawnych autorów: historyków, mówców, tragików i poetów, głównie Homera. Zapamiętanie materiału dawało możliwość popisywania się swą wiedzą w wystąpieniach publicznych i pismach.
Uczeń zdobywał biegłość w sztuce retorycznej wygłaszając przed nauczycielem i kolegami ćwiczenia przygotowawcze (progymnásmata). Tematem ćwiczenia mógł być opis postaci (enthopoíja), opowiedzenie bajki (mýthos), przedstawienie fragmentu dzieła literackiego (diégema), opis dzieła sztuki lub krajobrazu (ékphrasis), pochwała (enkómion) lub nagana (psógos), sentencja etyczna ilustrowana przykładem (chreía), uprawdopodobnienie jakiegoś faktu (kataskené) lub jego zdezawuowanie (anaskené).