Wiersze, powstały w 1158 lub 1159 roku i są najstarszym zabytkiem bizantyńskiej literatury ludowej. Glykas odważył się posłać cesarzowi utwór napisany w potocznym języku ludowym, mimo że posługiwanie się demotykiem w tym czasie było uważane za prostactwo i brak kultury. Musiał wiedzieć, jako sekretarz cesarski, że Manuela bawił żywy i jędrny język stołecznych ulic i placów. W ślady Glykasa poszedł wkrótce Teodor Prodrom, a po trzech wiekach do tradycji Glykasa nawiązał Sachlikis z Krety.
Wydania prac
J.-P. Migne, Michael Glyca opera omnia, Paris, 1866. Michael Glycas, Annales, I. Bekker (ed.), Bonn, 1836. Michael Glykas, Εἰς τὰς ἀπορίας τῆς Θείας Γραφῆς κεφάλαια, S. Eustratiadis (ed.), vol. I, Athens, 1906; vol. II, Alexandria, 1912. Giovanni Mercati (ed.), Opere minori, Biblioteca apostolica vaticana, Vatican, 1937 (vol. I, p. 426). Émile Legrand, Bibliothèque grecque vulgaire, Paris, 1881. Raffaele Cantarella, Poeti bizantini, Rizzoli, Milan, 2000.
Przypisy
Bibliografia A. Kazhdan: The Oxford Dictionary of Byzantium. Oxford and New York: Oxford University Press, 1991.
P. Magdalino: The Empire of Manuel I Komnenos, 1143-1180, Cambridge University Press 2002. P. Magdalino: The Occult Sciences in Byzantium, 2006.
Kategoria:Bizantyńscy poeci 1081–1204 Kategoria:Bizantyńscy historycy 1081–1204 Kategoria:Bizantyńscy teolodzy 1081–1204