W położonych niedaleko Zemborzycach na ok. 10 hektarach powstał park i poletka roślin, w tym drzew miododajnych, którymi później obsadzano drogi, otoczenie kościołów, bezpłatnie rozdawano je pszczelarzom, aby upowszechnić sadzenie roślin pożytecznych dla pszczół. Zamysłem twórców było stworzenie miejsca, gdzie kwitnąć miała nowatorska nauka oraz miała być gromadzona sztuka pszczelarska, tworząc tym samym jedyny w swoim rodzaju kompleks pszczelarski na terenie Europy.
Stanisław Jasiński od listopada 1945 r. do lutego 1948 r. nie brał ze spółdzielni wynagrodzenia za pracę ani nie obciążał kosztami delegacji. Choć powojenna rzeczywistość była trudna dla miejscowych pszczelarzy (spółdzielnia została ograbiona przez uciekające wojska niemieckie), to ze względu na osiągane przez nich wyniki, o lubelskich pszczelarzach-spółdzielcach mówiono wówczas Rzeczpospolita Pszczelarska. Sukcesy ekonomiczne osiągane przez spółdzielnię były wówczas rzadkością na skalę całego kraju.