thumb|Kazimierz Kowalski z bratem thumb|Pamiątka z frontu we Francji 23 kwietnia 1918 (Kazimierz Kowalski drugi rząd pierwszy z lewej) thumb|Święto Odzyskania Niepodległości 11 listopada 1938 – na pierwszym planie poczet Związku Hallerczyków w Poznaniu (Kazimierz Kowalski w pierwszym rzędzie drugi od lewej) thumb|Kazimierz Kowalski pod koniec lat 60. Kazimierz Kowalski (ur. 1 marca 1899 w Gnieźnie, zm. 10 października 1973 w Poznaniu) – żołnierz gen. Hallera, powstaniec śląski i społecznik.
Życiorys Urodził się 1 marca 1899 w Gnieźnie, w rodzinie Stanisława i Eleonory z Miłowskich, był wnukiem Wawrzyna Kowalskiego i Rozalii z domu Kępińskiej. Miał troje rodzeństwa Pelagię, Władysława i Stefana.
Ukończył 7 klas szkoły powszechnej. Po ukończeniu szkoły powszechnej kształci się jako praktykant ślusarski.
W 1917 roku został powołany do armii niemieckiej, po krótkim czasie został wysłany na front francuski, gdzie odniósł rany i trafił do lazaretu. 19 września 1917 roku trafił do niewoli francuskiej w której przebywał do 21 lutego 1918 roku.
Po krótkim pobycie w niewoli 22 lutego 1918 roku wstąpił jako ochotnik do Armii Polskiej we Francji. Początkowo służył w 3 pułku a potem w 12 pułku 6 Dywizji Strzelców Polskich.