Jan Kmita (ur. 18 lutego 1922 w Bobrowcu, zm. 10 grudnia 2015) – polski inżynier, nauczyciel akademicki, rektor Politechniki Wrocławskiej, profesor nauk technicznych o specjalności budowa mostów.
Życiorys Syn Marii z domu Rosińskiej i Józefa. Od 1935 roku uczęszczał do Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Bolesława Prusa w Skierniewicach. W 1939 roku uzyskał małą maturę. W czasie wojny został wywieziony na przymusowe roboty do Pionek i Wolanowa. Był żołnierzem Armii Krajowej. Uczestniczył w tajnym nauczaniu. W 1945 roku zdał maturę liceum humanistycznego i rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Łódzkiego, a następnie kontynuował studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Wrocławskiej, gdzie w 1950 roku uzyskał tytuł mgr inż. budownictwa.
Pracę naukowo-dydaktyczną rozpoczął w 1955 roku, jako starszy asystent w Katedrze Budowy Mostów Politechniki Wrocławskiej, uzyskując kolejno: tytuł adiunkta (1958), stopień doktora nauk technicznych (1960), a następnie stopień naukowy docenta na Politechnice Warszawskiej (1962). Tytuł profesora nauk technicznych otrzymał w 1969 a tytuł profesora zwyczajnego w 1977 roku.