Ejō udał się do Kennin-ji, w którym spotkał Dōgena. Przekonał się, że zrozumienie Dharmy przez Dōgena jest dużo głębsze od jego zrozumienia i pomimo tego, że był starszy o dwa lata od niego, poprosił o przyjęcie go na uczniaWedług innych relacji, Ejō wcale nie był zadowolony z rozmowy i odszedł sfrustrowany. Dōgen odmówił, gdyż w Kennin-ji nie mogliby praktykować zenu i dopiero po znalezieniu odpowiedniego miejsca znowu się spotkająRichard Bryan McDaniel. Zen Masters of Japan. Ss. 64, 65.

Ejō udał się wtedy na pielgrzymkę po klasztorach Japonii. Jednak po pewnym czasie powrócił do ruin Tōnomine, gdzie żył Kakuan. Opiekował się nauczycielem do jego śmierci w 1234 roku. Prawdopodobnie przez jakiś czas praktykował zen u spadkobiercy Kakuana – Ekana. Jednak zimą tego samego roku udał się do Dōgena, który założył ośrodek praktyki zen w Kannondōri-inNieco później, po rozbudowie, stał się klasztorem pod nazwą Kōshōhōrin (興聖法林寺) lub w skrócie Kōshō-jiHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: History, Japan. Str. 127