Antoni Kosiński (ur. w Jakubowicach, zm. 1804 we Lwowie) – polski architekt.
Życiorys Po raz pierwszy dokumenty wymieniają Antoniego Kosińskiego w 1754, kiedy to walczył z Andrzejem Skowrońskim, uczniem budowniczego Michała Borenowskiego o prowadzenie prac w kościele Dominikanów we Lwowie. 10 sierpnia 1760 wstąpił do lwowskiego cechu budowniczych, a rok później otrzymał uprawnienia mieszczańskie. Był wielokrotnie wybierany na mistrza cechu, po raz pierwszy w 1764, a następnie w 1766 i od 1770 do 1771. W 1763 i 1769 pełnił funkcję drugiego cechmistrza. Budował i przebudowywał budynki mieszkalne według cudzych i własnych projektów nawiązując stylem do baroku lub wczesnego klasycyzmu, wiele jego projektów jest trudnych do zidentyfikowania. Pewnym jest, że w 1761 powierzono mu prace w Kulikowie koło Lwowa. Trudne do określenia prace budowlane prowadził z podmajstrem Kazimierzem Lechowskim w majątku chorążego lwowskiego Antoniego Bilskiego w Rychcicach. Posiadał własną cegielnię przy ulicy Zielonej, sprzedał ją w 1789 budowniczemu Johannowi Heltzerowi. Historyczne zapisy informują, że 7 czerwca 1765 wspólnie z budowniczym Antonim Drymlowskim rekomendowali nadanie praw mieszczańskich budowniczemu Franciszkowi Kulczyckiemu.