27 marca 1944 uzbrojona grupa Ukraińców zaatakowała pięć polskich gospodarstw znajdujących się na uboczu wsi pod lasem, zabijając 27 osób. Ofiary zostały dwa dni później pochowane na cmentarzu parafialnym przez ks. Błażeja Czubę. Po tej zbrodni część Polaków wyjechała do Łukowca, gdzie była silna polska samoobrona.

Zniszczenie osiedla Ziemianka Na przełomie marca i kwietnia 1944 roku grupa Ukraińskiej Powstańczej Armii (sotnia „Hajdamaky” i okręgowa bojówkaDamian Karol Markowski, W cieniu Wołynia. „Antypolska akcja” OUN i UPA w Galicji Wschodniej 1943-1945, Wydawnictwo Literackie, Kraków 2023, ISBN 978-83-08-08166-2, s. 189) zaatakowała w nocy polskie osiedle w Dołhej Wojniłowskiej. Kilkadziesiąt osób zabarykadowało się w murowanej plebanii, którą napastnicy oblali benzyną i podpalili. Ogniem zajęły się drzwi i okna, a ludzie zamknięci w środku zaczęli dusić się dymem. Do próbujących wyskakiwać przez okna strzelano. Osoby, które schroniły się na plebanii, w tym ks. Czuba, udusiły się, bądź spaliły się żywcem. Ocalał ranny od kuli Franciszek Kata, udający nieżywego.