po śmierci obojga Mirocice z majątkiem ruchomym i nieruchomym, z nierogacizną, bydłem i końmi wrócą do klasztoru. 1441 – Bartłomiej niegdyś dziedzic Bielowa potwierdza warunki tego zapisu. 1442 - Władysław Warneńczyk przenosi na prawo średzkie imiennie wymienione posiadłości klasztoru świętokrzyskiego, w tym Baszowice, Mirocice, Bielów i Wolę [obecnie Serwis] 1442 - Mikołaj z Taczowa podkomorzy sandomierski wydaje w Baszowicach dokument w sprawie rozgraniczenia Bielowa i Mirocic od części Bostowa. 1450 – spór między klasztorem świętokrzyskim a dziedzicami z Bostowa 1470–80 – według opisu Długosza Mirocice stanowią własność klasztoru świętokrzyskiego. Było 6 łanów kmiecych, były 2 zagrody. Kmiecie płacą po 1 fertonie czynszu i 3 grosze poradlnego, dają po 30 jaj, 2 koguty oraz sep w wymiarze po 1 miara żyta i 2 miary owsa, pracują po 1 dniu tygodniowo własnym wozem lub pługiem, zagrodnicy płacą po 2 grosze czynszu, pracują po 1 dniu tygodniowo pieszo. Wszyscy odrabiają powabę wiosenną i zimową (Długosz L.B. III 233; II 490). 1504 – pobór z 3 łany i karczmy;