Zen Masters of Japan. Ss. 92, 93. Następnego dnia powrócił przynosząc dwa wiersze: Po przeniknięciu bariery chmur, Żywa droga otwarła się na północy, wschodzie, południu i zachodzie. Wieczorem - odpoczynek, rankiem - włóczęga, ani gospodarz, ani gość. Z każdym krokiem zrywa się czysty wiatr. Po przeniknięciu bariery chmur nie ma starej drogi, Lazurowe niebo i jasne słońce są moim rodzimym miejscem. Nieustannie zmieniające się koło wolnego działania jest trudne do osiągnięcia. Nawet pozłacany mnich [ Kaśjapa ] kłania się z szacunkiem i powraca.Richard Bryan McDaniel. Zen Masters of Japan. Str. 93Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. Ss. 186, 187 Aby potwierdzić jego doświadczenie Nampo przekazał uczniowi ceremonialną szatę (skt kaszaja, jap. kesa).
Nampo uczynił swojego ucznia spadkobiercą jego Dharmy, jednak poradził mu także, aby odczekał dwadzieścia lat z przyjmowaniem uczniów, a czas ten przeznaczył na medytację i pogłębianie swojego zrozumienia. Po śmierci nauczyciela w roku 1308 Shūhō przez jakiś czas oddał się praktykom pooświeceniowym. Przebywał w małej pustelni w głodzie i chłodzie w pobliżu Ungo-ji na Wschodniej Górze. Był całkowicie oddany tradycji zen i skopiował 30 tomów Keitoku dentōroku w ciągu zaledwie 40 dni.