przez męża na wsi Prawęcin, w której posiadanie ma wejść opactwo po jej śmierci i dzierżyć ją aż do zwrotu tej kwoty. 1440 – sąd ziemski sandomierski za zgodą wyżej wymienionej Katarzyny polecił woźnemu wwiązać klasztor świętokrzyski w wieś Prawęcin 1440 – woźny sądu ziemskiego sandomierskiego wwiązuje Macieja opata świętokrzyskiego w wieś Prawęcin na mocy zapisu Katarzyny. 1470–80 – Z opisu Długosza wiadomo – wieś niegdyś szlachecka, ale Katarzyna herbu Morowa lub Morawa (co oznacza Mory), wdowa po Tomku Kalskim herbu Róża (to znaczy Poraj) z Prawęcina, zapisała klasztorowi świętokrzyskiego na Prawęcinie 500 grzywnien Jest tu folwark niegdyś rycerski, teraz klasztorny, 6 łanów kmiecych, 4 karczmy. Kmiecie płacą po 0,5 grzywny czynszu i królowi po 2 grosze poradlnego, dają po 30 jaj, 2 koguty oraz sep: po 1 miarze żyta i 4 korce owsa. Pracują po 1 dniu tygodniowo własnym wozem lub pługiem. Wszystkie karczmy płacą po 2 grzywny 44 drosze czynszu (Długosz L.B.