Najczęściej rodzic również doświadczył poważnych psychologicznych zaniedbań we własnym dzieciństwie i stąd mogą wynikać jego trudności w przedłożeniu potrzeb dziecka ponad własną chęć kontroli otoczenia.

Dzieci bardziej uparte z natury, które zwykle określane są mianem „trudnych”, mogą odmawiać wspierania członków rodziny, gdyż szybko orientują się w jaki sposób samolubni rodzice wymuszają zaspokajanie swoich potrzeb na innych. Dziecko uczy się, że poprzez manipulację można wywołać poczucie winy i uzyskać to czego się w danym momencie potrzebuje. W efekcie u dziecka rozwija się tzw. fałszywe self. Dzięki agresywnym zachowaniom wymusza ono na innych, to czego potrzebuje, a w dorosłym życiu często również prezentuje cechy narcystyczne.

Natomiast dzieci bardziej wrażliwe, kierujące się poczuciem winy, dużo szybciej reagują na narcystyczne potrzeby rodziców, ponieważ orientują się, że tylko rezygnując z własnych potrzeb mogą uzyskać namiastkę miłości. Prawdziwe emocje są ignorowane i zaprzecza się im tak długo, aż w końcu dziecko samo zaczyna je tłumić, by podtrzymać iluzję, że jest kochane. Poczucie winy i wstydu hamuje naturalny rozwój, ponieważ gniew i wszelkie agresywne impulsy są rozszczepiane. Nie mogą one zostać zintegrowane, jak dzieje się to w przypadku prawidłowo kształtującej się osobowości.