Józef Wyszomirski (ur. 2 stycznia 1909 w Nowej Wilejce, zm. 16 sierpnia 1982 w Warszawie) – reżyser filmowy i teatralny, aktor, dyrektor i kierownik artystyczny teatru, pedagog.
Życiorys Studiował filologię polską na Uniwersytecie Wileńskim. W 1939 ukończył studia na Wydziale Reżyserskim PIST w Warszawie.
Po wybuchu II wojny światowej znalazł się we Lwowie. W czasie okupacji radzieckiej Kresów Wschodnich występował w teatrze lwowskimGrzegorz Hryciuk, Polacy we Lwowie 1939–1944, Warszawa 2000, s. 109.. Po powrocie do Warszawy jesienią 1941 działał w podziemiu kulturalnym (ps. Albin). Był szefem Referatu Teatralnego BIP. Po upadku powstania warszawskiego był jeńcem Oflagu II D Gross-Born, gdzie uczestniczył w pracach teatru obozowego.
Po powrocie do kraju działał początkowo w Łodzi. W latach 1948–1949 był dziekanem Wydziału Reżyserskiego Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie z siedzibą w Łodzi. Na emeryturę przeszedł w 1974 roku.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B23-6-30).