Następnie zamieszkał w Lublinie. Pracował jako komendant Federacji i Związku Rezerwistów Okręgu Lubelskiego. Po wybuchu II wojny światowej w kampanii wrześniowej był na stanowisku dowódcy Batalionu ON „Chełm”, brał udział w walkach na Lubelszczyźnie. Po klęsce wojny obronnej i agresji ZSRR na Polskę uniknął niewoli sowieckiej i wrócił do Lublina. Podczas okupacji niemieckiej rozpoczął działalność konspiracyjną w październiku 1939. Działał jako oficer organizacyjny obwodu Służby Zwycięstwu Polski / Związku Walki Zbrojnej-Lublin, następnie oficer inspekcyjny komendy Okręgu ZWZ Lublin na obszar środkowej Lubelszczyzny, po przekształceniu działał w Armii Krajowej, od 1943 zastępca komendanta Inspektoratu AK Lublin, od czerwca 1944 szef sztabu odtwarzanej 3 Dywizji Piechoty Legionów AK. Został awansowany do stopnia majora, a następnie do stopnia podpułkownika. 12 sierpnia 1944 został aresztowany przez NKWD, po czym deportowany trafił do łagru na terenie ZSRR. Z Charkowa został przeniesiony 4 stycznia 1946 do obozu nr 178, 6 lipca 1947 skierowany z obozu nr 454 do obozu nr 158, 3 września 1947 wywieziony do obozu nr 284 w Brześciu.