Markuszów – początkowo wieś, następnie miasto obecnie osada położona 12 km na NE od Wąwolnicy, nad rzeką Kurówką; około 102 km na NE od klasztoru świętokrzyskiego, 40 km na NE od Braciejowic.
Nazwy lokalne wsi w dokumentach źródłowych: w roku 1317 „Markuszewice”, 1330 „Markussovicze”, 1380 „Markuszowicze” następnie 1409 „Marcussowycze” dziś - Markuszów, od 1553 miasto. Powiat lubelski, parafia własna. Obecnie osada.
Granice W roku 1420 graniczy z Płonkami. W latach 1447, 1453 z Góry i Zabłociem.
Kalendarium - własność, powinności i przywileje ekonomiczne Wieś stanowi własność szlachecką.
1317–30 – Markuszów „cum villulis sibi contiguis”, dziedzicami bracia Dzierżko i Ostasz z Bejsc (powiat wiślicki) i Mełgwi. 1317 i 1330 – Władysław Łokietek przenosi Markuszów na prawo średzkie. 1333 – Kazimierz Wielki zaświadcza, że Mikołaj zwany Borys zrzekł się prawa macierzystego do Markuszowa i Wrocimirowa na rzecz komesa Eustachego. 1380 – w dziale między synami Eustachego, Piotrowi przypadają Bejsce, Zakrzów i inne wsie w powiecie radomskim i wiślickim, zaś Jakubowi Bochotnica, Brzuthy!, Rudka, Wierzchoniów, Stok, Klementowice, Boguchwałowice, Płonki, Markuszowice, Drzewcza, Brzozowa Gać, Gutanów w ziemi lubelskiej. 1409–20 – dziedzicem Andrzej. 1425–29 – szlachcic Jan z Markuszowa. 1440–54 – dziedzicem był Jan syn