W 1967 roku za program Johnny 7 otrzymał nagrodę Pagella d’oro, przyznawaną za realizację najlepszej audycji telewizyjnej roku. Przez najbliższe trzy lata prowadził niedzielny program radiowy Gran Varietà. W 1967 roku powrócił na Festiwal w San Remo śpiewając piosenkę „L'immensità”, która stała się jego dużym sukcesem. Życie artystyczne dzielił między muzykę, film i telewizję. W 1969 roku wystartował po raz ostatni na Festiwalu w San Remo, tym razem w parze z Cateriną Caselli; na Festiwal powrócił w roku 1990, jako prezenter.
Lata 70. i późniejsze W latach 70., nie zaniedbując działalności wokalnej („L’appuntamento, „Il gioco dell’amore”, „Per chi”, „Non so più come amarlo”, „Una serata insieme a te” – dwie ostatnie śpiewane w parze z Catherine Spaak; „Le rose sono rosse”, „Che bestia”) Dorelli poświęcił się pracy w kinie i w teatrze. Na dużym ekranie zadebiutował jeszcze w latach 50. grając niewielkie role w takich filmach jak: Cantando sotto le stelle, Totò, Peppino e le fanatiche, La ragazza di piazza San Pietro, Tipi da spiaggia, Destinazione Sanremo. Pierwszym jego filmem, w którym zagrał główną rolę był Arriva Dorellik w reżyserii Steno (1968). Dorelli był wykonawcą włoskiej wersji ścieżki dźwiękowej z filmów Love Story i Ojciec chrzestny.