paleontolog Adolf Seilacher uważał, że są to pseudoskamieniałości, konkrecje pirytowe.
Łupki charakteryzują się wysoką gęstością skamieniałości, sięgającą 40 osobników na metr kwadratowy. Do marca 2014 roku znanych było ponad 450 okazów pochodzących z 45 różnych horyzontów (warstw). Prawdopodobnie organizmy te żyły na dnie płytkiego morza, tworząc kolonie.
Kontekst paleontologiczny Pierwsze masowe pojawienie się makroskopowych skamieniałości organizmów wielokomórkowych przypada na koniec neoproterozoiku (ok. 600 milionów lat temu) – jest to zespół organizmów znanych jako fauna ediakarańska. Do 2010 znane były już skamieniałości prawdopodobnych wielokomórkowych eukariontów o wieku przekraczającym 1 miliard lat: Grypania spiralis (2,1–1,3 Ga) i Horodyskia (1,5 Ga). Pierwsza skamieniałość jest przez wielu uczonych interpretowana jako plecha glonowa, która może być pozostałością wielokomórkowego organizmu eukariotycznego, ale także kolonii jednokomórkowych sinic. Horodyskia z kolei może być grzybem, ale również ma dosyć prymitywną morfologię, przypominającą społeczności bakterii lub archeonów.