Konstanty Bniński herbu Łodzia (ur. 11 marca 1730, zm. 30 października 1810) – marszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1767 rokuZłota księga szlachty polskiej, r. XVIII, Poznań 1896, s. 131., starosta murzynowski w 1764 roku, poseł na sejm elekcyjny 1764, senator, kasztelan elbląski, ostatni kasztelan chełmiński (w okresie Sejmu Czteroletniego), konsyliarz konfederacji targowickiej z województwa poznańskiego w 1792 roku[Series marszałków i konsyliarzy Konfederacij Targowickiej wszystkich województw, ziem i powiatów, które do niej przystąpiły z datą przystąpienia], 1792, rkps BK01172, k. 15..
Kawaler Orderu Orła Białego i Orderu Świętego Stanisława.
Życiorys Mieszkał w Samostrzelu. W 1764 roku był posłem na sejm elekcyjny z województwa kaliskiego. Był elektorem Stanisława Augusta Poniatowskiego z województwa kaliskiegoAkt elekcyi Roku Tysiąć Siedemset Sześćdziesiątego Czwartego, Miesiąca Sierpnia, Dnia dwudziestego siódmego, s. 53.. W 1767 roku był marszałkiem Trybunału Koronnego. Od 1770 roku był kasztelanem elbląskim, a od 1772 roku kasztelanem chełmińskim. Przyjął konsyliarstwo konfederacji targowickiej.
Król nadał mu Order Świętego Stanisława w 1775 roku, a w 1778 roku Order Orła Białego.