wzory powyżej, przykład po lewej stronie), antocyjanidyny, są pochodnymi, w których: thumb|240px|Luteolinidyna, jedna z 3-dezoksyantocyjanidyn

a symbole R1 i R3 oznaczają: – pomarańczowoczerwona pelargonidyna (Pg, 510 nmW nawiasach – długość fali odpowiadająca maksimum pasma absorpcji w widmie.), kwiaty różowe, szkarłatne i pomarańczowoczerwone, – purpurowa cyjanidyna (Cy, 525 nm), kwiaty karmazynowe i purpurowe, – fiołkoworóżowa delfinidyna (Dp, 535 nm), kwiaty bladoniebieskie i niebieskie. Zdarzająca się w niektórych kwiatach utrata grupy hydroksylowej R4 powoduje przesunięcie barwy w kierunku fal krótszych (zob. luteolinidyna, 3-dezoksyantocyjanidyny).

W procesie ewolucji rola poszczególnych barwników roślinnych w środowisku ulegała zmianom. Uważa się, że barwnikiem najbardziej biosyntetycznie prymitywnym jest cyjanidyna (występująca u roślin nagonasiennych, wiatropylnych przodków roślin okrytozalążkowych), a pelargonidyna i delfinidyna są bardziej zaawansowane. Tego typu wnioski są wyciągane na podstawie badań częstości występowania Cy, Pd, i Dp w roślinach różnych stref klimatycznych. Pelargonidyna występuje przede wszystkim w roślinach tropikalnych, 3-dezoksyantocyjanidyny (np. luteolinidyna) – wyłącznie w gatunkach tropikalnych (np.