Wkrótce potem, 26 września 1944 w stopniu plutonowego został mianowany szefem Wydziału Śledczego Komendy Powiatowej Milicji Obywatelskiej i pracował w MO do 30 września 1944, odchodząc ze służby z uwagi na zły stan zdrowia (w tym czasie swojej służby tworzył sieć wywiadowczą na rzecz AK). Po rozwiązaniu struktur AK-owskich w regionie od początku 1945 współdziałał z oddziałami „NIE” i DSZ. Ponownie zagrożony aresztowaniem w 1945 opuścił Sanok i od tego czasu przebywał w Bytomiu. Potem przybywał na terenie województwa olsztyńskiego, gdzie sprawował stanowisko wójta. Stamtąd wyjechał z uwagi na działanie bojówek niemieckich. Przybył do Gdańska i zamieszkał na Wisłoujściu u W. Pruchniaka. Tam do 1946 pracował w tamtejszej PKS, kierowanej przez swojego byłego dowódcę Adam Winogrodzkiego ps. „Korwin”. Od 1948 przebywał w Paczkowie, następnie powrócił w rodzinne strony i przebywał w Grabówce.
Po powrocie do Sanoka do końca życia zamieszkiwał przy ul. Białogórskiej w Sanoku. W uznaniu zasług na rzecz konspiracji wojennej został awansowany na stopień chorążego.