Festiwal Piosenki Neapolitańskiej (; w skrócie Festival di Napoli) – jeden z najstarszych w Europie festiwali piosenki, poświęcony pieśni neapolitańskiej, organizowany w Neapolu w latach 1952–1970, kilkakrotnie nieoficjalnie wznawiany w latach późniejszych.
Tło Poprzednikiem Festiwalu Piosenki Neapolitańskiej był Festival Napoletano, zorganizowany w San Remo w kwietniu 1932 roku z inicjatywy grupy poetów i muzyków neapolitańskich, której przewodniczyli i ; pierwszy z nich został dyrektorem muzycznym, a drugi poprowadził orkiestrę. Celem imprezy był przegląd piosenek wykonywanych przez najbardziej znanych artystów tamtych czasów. Festival Napoletano nie przypominał konkursów piosenkarskich organizowanych w latach 50.; prezentowane w jego ramach piosenki nie były premierowe (co jest regułą festiwali do dziś), ale były już one wcześniej spopularyzowane na lokalnych przeglądach muzycznych. Spośród 23 zaprezentowanych piosenek 10 było autorstwa spółki Murolo-Tagliaferri: „Adduormete cu’ mme”, „Ammore canta”, „E ddoie catene”, „Int’a n’ora Dio lavora”, „Napule”, „Napule ca se ne va”, „’Nbraccio a mme”, „’O cunto ’e Mariarosa”, „Paraviso e fuoco eterno” i „Voce ’e chitarre”. Obok nich znalazły się również znane klasyczne pieśni neapolitańskie jak „’O sole mio” czy „Torna a Surriento”.