Oznacza to również, że niedokładność pomiarów na niższych szczeblach propaguje się na każdy wyższy szczebel "drabiny odległości".

Jednym z najważniejszych przykładów jest wyznaczenie wartości stałej Hubble’a H0 oraz rozmiarów obserwowanego wszechświata. Pomiary paralaksy wykonane przez kosmiczny teleskop Hipparcos pozwoliły na wyznaczenie precyzyjnych odległości do około 1 miliona gwiazd w odległościach mniejszych niż 150 parseków od Słońca.

Wyniki te posłużyły do analizy układów podwójnych gwiazd późnych typów w Wielkim Obłoku Magellana i wyznaczenia precyzyjnej odległości do tej galaktyki. Dzięki temu została skalibrowana zależność okres – jasność dla Cefeid w Wielkim Obłoku Magellana, co umożliwiło pomiar odległości do galaktyk, w których zaobserwowano zarówno cefeidy, jak i supernowe typu Ia. Możliwa była tym samym kalibracja zależności odległości z jasnością supernowych. Pomiary jasności supernowych w jeszcze odleglejszych galaktykach (w których już nie widzimy cefeid) posłużyły do wyznaczenia odległości do nich oraz do skalibrowania Prawa Hubble’a.