Na igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium zdobył srebrny medal w sztafecie 4 × 100 metrów (w składzie: Kornieluk, Uładzimir Ławiecki, Juris Silovs i Borzow). Na tych samych igrzyskach zajął 4. miejsce w finale biegu na 100 metrów.
Zdobył brązowy medal w biegu na 60 metrów na halowych mistrzostwach Europy w 1974 w Göteborgu, za Borzowem i Manfredem Kokotem z NRD. Na mistrzostwach Europy w 1974 w Rzymie zajął 8. miejsce w biegu na 100 metrów oraz 4. miejsce w sztafecie 4 × 100 metrów (w składzie: Kornieluk, Aleksandr Aksinin, Silovs i Borzow).
Na halowych mistrzostwach Europy w 1975 w Katowicac] zajął 6. miejsce w biegu na 60 metrów, a na halowych mistrzostwach Europy w 1976 w Monachium był w tej konkurenci piąty.
Był mistrzem ZSRR w biegu na 100 metrów w 1970 i 1973, a także halowym mistrzem ZSRR w biegu na 60 metrów w 1972 i 1973.
Był rekordzistą ZSRR w sztafecie 4 × 100 metrów z wynikiem 38,50 s (10 września 1972 w Monachium). Wyrównał również rekord ZSRR w biegu na 100 metrów czasem 10,0 s (10 lipca 1973 w Moskwie).