Kazimierz Szulc (ur. 15 października 1825, zm. 27 marca 1887 w Poznaniu) – etnograf, publicysta, działacz społeczny.
Życiorys Kazimierz Szulc urodził się w Saminie, a jego rodzicami byli Kazimierz Szulc, rolnik oraz Gertruda z domu Truszczyńska. Początkiem jego nauki było gimnazjum w Chełmnie, a następnie od 1845 roku uczył się w Ełku. Był wśród osób, które przygotowywały powstanie. Uwięziono go w 1846 roku, a następnie skazano na 8 lat twierdzy w procesie Ludwika Mierosławskiego i towarzyszy. Więziono go przez 2 lata w twierdzy grudziądzkiej, a w 1848 roku został uwolniony i wyjechał do Koszalina, gdzie w następnym roku otrzymał świadectwo maturalne. Później we Wrocławiu studiował historię i geografię oraz był wydawcą „Znicza”, które było pismem młodzieży polskiej. Studiując był członkiem Towarzystwa Literacko-Słowiańskiego, pozostając do końca życia wierny ideałom słowianofilskim. Ze względu na ciężkie warunki materialne zmuszony został przerwać studia i w 1853 roku przyjechał do Wielkopolski, pracując tam jako nauczyciel domowy. W 1856 roku we Wrocławiu na podstawie pracy De origine et sedibus veterum Illyriorum ukończył studia z tytułem doktora. Po ich ukończeniu przyjechał do Poznania i zaczął uczyć w gimnazjum Marii Magdaleny.