Ostatecznie wszyscy z nich zostali zgładzeni, a dokładne miejsce kaźni pozostaje nieznane.

Areszty i mordy na estońskich Żydach do czasu rozkazu Sandbergera przeprowadzane były jako element ogólnego etnicznego oczyszczania na tyłach frontu, dokonywanego na rozkaz władz niemieckich od razu po przejęciu terytorium przez armię nazistowską. Egzekucje przeprowadzane były przez estońskich kolaborantów pod nadzorem Niemców. W okresie tym zostali aresztowani i rozstrzelani przede wszystkim żydowscy mężczyźni. Do momentu publikacji rozkazu Sandbergera zamordowano już większość Żydów, którzy zdecydowali się na pozostanie w Tartu i Parnawie. Istnieją rozbieżności co do liczby zamordowanych Żydów z Tallinna. Meelis Maripuu przypuszcza, iż około 100 Żydów z Tartu, którzy na początku wojny znaleźli się w Tallinnie, zostało określonych w niemieckich danych jako Żydzi tallińscy.