Trzy pozostałe dramaty to niepowiązane tematycznie i niezachowane do naszych czasów Kretenki, które opowiadały o wnuczce Minosa i matce Menelaosa Aerope, Alkmeon Psoficki opowieść o zabójcy swojej matki Eryfili Alkmeonie oraz Telefos będący opowieścią o władcy Myzyjczyków, który w stroju żebraka przybywa do Argos.
Tragikomiczny charakter sztuki wynikał zapewne z tego, że Alkestis wystawiona została podczas agonu jako czwarta, a było to miejsce tradycyjnie zarezerwowane dla dramatu satyrowego. Najistotniejszym wątkiem utworu jest wiążący fabułę motyw gościnności, dzięki któremu akcja utworu rozdzielona została na trzy części, z których dwie pierwsze służą prezentacji postaci, a ostatnia stanowi ich spotkanie w scenie finałowej.
Najtrudniejszym problemem interpretacyjnym Alkestis jest bez wątpienia postawa jej męża, a ocena Admeta podzieliła badaczy. Jedni są krytyczni i widzą w nim człowieka, którego działania przekraczają granice dobrego smaku, drudzy zaś dostrzegają wysiłek autora, aby przedstawić go w roli dobrego męża. Za pierwszą z tych ocen przemawia już sam fakt przyzwolenia na egoistyczną zamianę, za drugą stoi autentyczny żal oraz przyrzeczenie umierającej żonie dozgonnej wierności. Wydaje się, że tym co tak naprawdę wpływa na ocenę władcy Feraj jest jednak stosunek badaczy do starogreckich postaw moralnych.