Konstytucja Republiki Łotewskiej (łot. Latvijas Republikas Satversme) – ustawa zasadnicza Łotwy, uchwalona w 1922.
Historia Okres międzywojenny 1 maja 1920 rozpoczął działalność pierwszy łotewski parlament – Zgromadzenie Ustawodawcze (łot. Satversmes sapulce), którego przewodniczącym był Jānis Čakste. Już 5 maja 1920 powstała w nim specjalna komisja do spraw opracowania tekstu konstytucji kraju. Zasiadało w niej 26 deputowanych.
W komisji konstytucyjnej przeważali – zarówno liczbowo, jak i konceptualnie – socjaldemokraci, którym przewodził Marģers Skujenieks. Podkomisją pracującą nad opracowaniem podstaw ustroju politycznego kierował również socjaldemokrata Felikss Cielēns. Ze strony polityków prawicowych największą rolę w pracach nad konstytucją odegrał Arveds Bergs, lider konserwatywnej, nastrojonej nacjonalistycznie burżuazji miejskiej.
Wzorami, z których korzystano przy tworzeniu własnego kształtu ustawy zasadniczej, były trzy stare i uznane konstytucje (Konstytucja Stanów Zjednoczonych, Konstytucja Francji z 1815 oraz Konstytucja Szwajcarii), a także trzy nowe w tym czasie ustawy zasadnicze (Konstytucja weimarska oraz uchwalone w 1920 konstytucje Litwy i Estonii).