thumb|Baccio da Montelupo, Święty Jan Ewangelista, 1514, rzeźba z fasady Orsanmichele Baccio da Montelupo, właściwie Bartolomeo di Giovanni d’Astore dei Sinibaldi (ur. w 1469 w Montelupo Fiorentino, zm. ok. 1523 w Lukce) – włoski rzeźbiarz, tworzący w okresie wczesnego odrodzenia.
Życiorys Urodził się w ubogiej rodzinie z Montelupo Fiorentino, początkowo zajmował się rzeźbieniem ceramiki. W wieku osiemnastu lat przybył do Florencji, gdzie uczęszczał do szkoły artystycznej prowadzonej przez Bertolda di Giovanniego pod patronatem Wawrzyńca Wspaniałego. Podczas nauki poznał Michała Anioła, którego dzieła wywarły duży wpływ na jego twórczość. W 1492 roku szkoła została zamknięta, po czym Baccio zamieszkał u krewnych.
W 1495 roku otrzymał zlecenie na serię terakotowych figur przedstawiających Opłakiwanie Chrystusa, przeznaczonych do bazyliki San Domenico w Bolonii. Po powrocie do Florencji wykonał serie krucyfiksów przeznaczonych dla bazyliki San Lorenzo, opactwa San Veriano w Arezzo i kościoła San Martino w Gangalandi, które przyniosły mu duże uznanie. Będąc zwolennikiem Girolama Savonaroli, po jego śmierci na stosie opuścił Florencję, wracając do Bolonii, gdzie wyrzeźbił popiersia dwunastu apostołów dla katedry w Ferrarze.