– polecenie wypełniania obowiązku należące do tradycyjnej etyki japońskiej. Szczególnie dotyczy spłacenia długu wdzięczności określonym osobom, poprzez bycie posłusznym, nawet gdyby było to niezgodne z własnym sumieniem.
Historia giri Dług wdzięczności spłacały zawsze dzieci rodzicom. Odwdzięczali się za to, iż ich urodzili i wychowali. W związku z tym córka w zamyśle, że spełnia swoją powinność, nie miała nic przeciwko temu, że z polecenia rodziców musiała pracować w domu publicznym, by w ten sposób wspomóc ich finansowo, a przede wszystkim spłacić długi ojca-hazardzisty. Dopełnienie giri wiązało się także z pozycją społeczną danej osoby i przypisaniu jej odpowiednich form zachowań. Wasal musiał zrewanżować się swojemu panu, za otrzymanie ziemi spełniając właśnie owo giri. Przedstawiano także różne historie, że wasal był skłonny nawet do poświęcenia swojego syna. W XVII–XIX w. samuraje byli zależni ekonomicznie od swojego pana, dlatego musieli być mu wierni, gdyż oddanie uznane było za najwyższą cnotę, nawet w sytuacji, gdy samuraj nie był posłuszny wobec swojego ojca. W etyce samurajskiej przyjęło się, iż giri traktowane było jako pomszczenie śmierci pana, które było przeciwne rozporządzeniom nieuznającym samosądów.