Bomber B-Programm – niemiecki program lotniczy z okresu II wojny światowej, którego założeniem było zaprojektowania samolotu bombowego o dużym zasięgu pozwalającym na dotarcie do każdego miejsca na Wyspach Brytyjskich, o dużym udźwigu bomb i osiągach które miały znacznie przewyższać osiągi innych ówczesnych samolotów. W ramach programu zaprojektowano cztery samoloty Arado E.340, Dornier Do 317, Focke-Wulf Fw 191 i Junkers Ju 288 z których żadnej jednak nie wszedł do produkcji seryjnej.
Historia Na początku lipca 1939 Biuro Techniczne Reichsluftfahrtministerium (RLM - nazistowskiego Ministerstwa ds. Lotnictwa) rozpisało konkurs na szybki samolot bombowy o zasięgu pozwalającym na dotarcie do każdego miejsca Wysp Brytyjskich. Założono także, że nowy samolot miał mieć duży udźwig bomb wynoszący 4000 kilogramów i osiągi znacznie przewyższające ówczesne konstrukcje tego typu. Napęd nowego samolotu miały stanowić silniki gwiazdowe typu Junkers Jumo 9222 lub Daimler Benz DB 9-604, które były dopiero opracowywane. Od nowego samolotu wymagano także aby był wyposażony w kabinę ciśnieniową dla czteroosobowej załogi i mógł być używany także do jako bombowiec nurkujący.