Finlandia, zagrożona w podobny stopniu przez rozbudowę sił morskich radzieckiej marynarki wojennej zaproponowała na początku 1930 roku współpracę Estończykom w zablokowaniu Zatoki Fińskiej.
Plan został wypracowany przez dowódcę estońskiej floty – admirała Hermanna von Salzę i zaakceptowany przez Finlandię. Zakładał on koordynacje baterii nadbrzeżnych oraz postawienie zagrody minowej w najwęższym miejscu zatoki. W razie przedarcia się okrętów nieprzyjaciela przez ten system zabezpieczeń, miały one zostać zaatakowane przez okręty podwodne sojuszników wspomagane przez fińskie pancerniki obrony wybrzeża. Do tego celu miało być użytych pięć okrętów podwodnych Finlandii oraz dwa należące do Estonii. Ponieważ Estonia nie posiadała w owym czasie żadnych okrętów podwodnych, postanowiono je zamówić.
Pierwsze przygotowania Jeszcze w 1923 roku na rozkaz admirała von Salzy została powołana komisja mająca za zadanie ustalenie wytycznych techniczno-operacyjnych dla przyszłych okrętów marynarki estońskiej. Pierwszą ofertę dostawy jednostek podwodnych Estonia otrzymała 14 kwietnia 1924 roku od działającej w Holandii utajonej niemieckiej firmy Ingenieurskantoor voor Scheepsbouw. Oferta dotyczyła projektu Pu.