Zakupieńcy mogli należeć do wymienionej u Galla Anonima grupy niewolników prywatnych, książęcych, nabytych drogą transakcji handlowych, którzy byli uznawani za część majątku swoich panów, zatem mogli być przedmiotem sprzedaży i rozporządzeń testamentowych. Nie byli oni w związku z tym zobowiązani do danin lub obciążeń. Niewolnicy ci pełnili w gospodarstwie właścicieli posługi osobiste jako czeladź (servi), nie mając prawa ani do opieki prawnej, ani do sądu publicznego. Odpowiadali jedynie przed sądem swojego właściciela. Dzieci niewolnych dziedziczyły status niewolnika po swoich rodzicach.
Zakupnych niewolników osadzano także na przydzielonych gospodarstwach, by mogli służyć o własnym chlebie. Zakupy razem z dziesiętnikami dali początek innej grupie niewolnych, zwanych przypisańcami (adscriptici). Osadzeni na roli niewolnicy nie posiadali żadnych praw do ziemi, byli poddani woli swojego pana i jego sądom, poza cięższymi sprawami karnymi lub świadczeniami wchodzącymi w zakres prawa książęcego.
Niewolnictwo w Polsce miało zakończyć się w XIII wiekuTak uważał między innymi Aleksander Bruckner w artykule Niewola, Encyklopedia Staropolska, 1939,Warszawa, T.II,s.15., jednak w praktyce pewne formy niewolnictwa istniały nadal.