Janusz Iwaszkiewicz (ur. w koło Słucka na dzisiejszej Białorusi, zm. 6 sierpnia 1944 w Warszawie) – polski historyk, badacz dziejów porozbiorowych, archiwista.
Życiorys Syn Leonarda i Marii z Bułhaków. Uczęszczał do gimnazjum z Słucku i Smoleńsku. Studiował na rosyjskim UW i na Uniwersytecie Lwowskim – doktorat pod kierunkiem Szymona Askenazego. Od 1906 nauczyciel gimnazjalny w Warszawie. W latach 1908–1911 wykładowca historii Polski na Wydziale Humanistycznym Towarzystwa Kursów Naukowych w WarszawieDziesięciolecie Wolnej Wszechnicy Polskiej TKN: sprawozdanie z działalności Towarzystwa Kursów Naukowych, 1906-1916, opracowali Ryszard Błędowski, Stanisław Orłowski, Henryk Mościcki, Warszawa 1917, s. 129 Podkarpacka BC – wersja elektroniczna.
W latach 1918–1930 archiwista w Archiwum Akt Dawnych (AAD). W latach 1922–1925 zastępca profesora na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie (USB). Habilitacja w 1924 na Uniwersytecie Poznańskim. Od 1930 roku profesor nadzwyczajny na USB. Od 1938 roku profesor zwyczajny historii nowożytnej. Wykładał też w Szkole Nauk Politycznych w Warszawie. Był jednym z pionierów badań nad dziejami porozbiorowymi.
W okresie II wojny światowej brał udział w tajnym nauczaniu w Wilnie. Został rozstrzelany przez Gestapo podczas powstania warszawskiego.