Antanowicz pozytywnie ocenił okres historii Białoruskiej SRR od 1945 do 1990 roku. Według niego republika rozwijała się wówczas na równi z przodującymi krajami Europy, powstawały w niej uniwersytety, laboratoria, teatry. Określił Białoruś mianem „radzieckiego projektu”. Jego zdaniem współczesna, niepodległa Białoruś jest politycznie i gospodarczo najbardziej konsekwentna wśród krajów byłego ZSRR. Antanowicz nie jest jednak zwolennikiem realizacji w niej socjalistycznego modelu rozwoju. Według niego Białoruś znajduje się w stanie poważnej zależności gospodarczej od Federacji Rosyjskiej, lecz zachowuje pełną suwerenność polityczną. Antanowicz uważa, że język polski jest na Białorusi obcy i nie należy dopuszczać do jego rozprzestrzeniania się. Potępił m.in. obecność napisów po polsku w Kościele św. Szymona i św. Heleny w Mińsku. Nie ma jednak nic przeciwko temu, by na Białorusi używane były języki rosyjski, białoruski i „żydowski”. Antanowicz uważa również, że kraju na miejsce „agresywne propagowanie katolicyzmu”.