Hervé Bazin, właściwie Jean-Pierre Hervé-Bazin (ur. 17 kwietnia 1911 w Angers, zm. 17 lutego 1996 tamże) – francuski poeta i prozaik; od 1958 członek, a w latach 1973-1996 prezes Akademii Goncourtów.
Sławę przyniosła mu wydana w 1948 powieść Żmija w garści, oparta na wątkach autobiograficznych. Do trylogii zalicza się jeszcze Świat się kończy... (1950) i Wołanie puszczyka (1972). Bazin jest twórcą sześciu obecnie praktycznie nieużywanych znaków interpunkcyjnych: znaku ironii, miłości, aklamacji, pewności, powątpiewania i autorytetu.
Prace Jour, wiersze, 1947 À la poursuite d'Iris, wiersze, 1948 Żmija w garści (Vipère au poing), powieść autobiograficzna, 1948, wydanie polskie 1975 La Tête contre les murs, powieść, opublikowana 1949 Świat się kończy (La Mort du petit cheval), powieść autobiograficzna, druga część trylogii, opublikowana 1950, wydanie polskie 1976 Biuro matrymonialne (Le bureau des mariages), opowiadania, 1951, wydanie polskie 1985 Lève-toi et marche, powieść, opublikowana 1952 Humeurs, wiersze, 1953 Contre vents et marées, 1953 L'Huile sur le feu, powieść, opublikowana 1954 Kogo śmiem kochać (Qui j'ose aimer), powieść, opublikowana 1956, wydanie polskie 1958 W imię syna (Au nom du fils), powieść, opublikowana 1960 Chapeau bas, opowiadania, 1963 : Chapeau bas, Bouc émissaire, La hotte, M.