Wincenty Rusiecki (ur. 15 lutego 1894 w Bobrujsku, zm. 1 września 1939 w Poznaniu) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w Bobrujsku, ówczesnym mieście powiatowym guberni mińskiej, w rodzinie Jana i Sabiny z Korwin-Łucewiczów, tu urodzony 2 lutego 1894., tu urodzony w 1893..
Służył w 45 pułku piechoty. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej Armii Polskiej we Francji.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 45 pp. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1922 i 309. lokatą w korpusie oficerów piechoty.
10 lipca 1922 został zatwierdzony, jako pełniący obowiązki dowódcy batalionu w 45 pułku piechoty w Równem. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924 i 93. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu 1926 został przesunięty ze stanowiska dowódcy II baonu na stanowisko kwatermistrza 45 pp. Przesunięcie miało miejsce niecały miesiąc od katastrofy pod Powurskiem, której ofiarami byli między innymi żołnierze dowodzonego przez niego batalionu.