Wcześniej jednak natrafił na zastępcę Metza, Wadycha, który uciekał z restauracji przez kuchnię. „Kciuk” postanowił przeznaczyć ostatni pocisk z magazynku na niego, lecz niestety z powodu dużej odległości nie mógł trafić. Po tych wydarzeniach Matejszczak udał się do domu rodziców partyzanta o pseudonimie „Gołąbek”, gdzie jego matka, pani Sobótka, przejęła od „Kciuka” dwa pistolety i granat. Zostawiwszy dowody zabójstwa udał się spokojnie przez wiadukt do meliny u KochankówNiniejszy opis zamachu na Leo Metza oparty jest na relacji samego Tadeusza Matejszczaka, która zawarta jest w książce pt. „Raptularz Świętokrzyski” autorstwa Świętosława Krawczyńskiego, w rozdziale „Sześć kulek Tadeusza Matejszczaka”..
Po udanym zamachu na Leo Metza Tadeusz Matejszczak otrzymał awans na stopień sierżanta Armii Krajowej.
Końcówka wojny, lata powojenne 18 stycznia 1945 do Skarżyska wkroczyły wojska radzieckie. Już w kilka tygodni później w mieście i okolicach organa służby Urzędu Bezpieczeństwa rozpoczęły nagonkę na najbardziej aktywnych żołnierzy, partyzantów i konspiratorów Armii Krajowej i Narodowych Sił Zbrojnych. Wielu z nich opuściło miasto, uciekając przed represjami, innych aresztowano i wysłano w głąb Rosji bądź zamordowano na miejscu.