Zygmunt Ambros (ur. 22 grudnia 1907 w Zabłatowcach koło Żydaczowa, zm. 12 marca 1963 w Warszawie) – polski lekarz, twórca gdańskiej ortopedii po II wojnie światowej.
Życiorys W 1933 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W latach 1934–1937 pracował we Lwowie, pod kierunkiem profesora Adama Grucy zatrudniony w lwowskim Szpitalu Ubezpieczalni Społecznej na Oddziale Chirurgiczno-Ortopedycznym. 30 czerwca 1937 roku uzyskał stopień doktora medycyny na podstawie pracy pt. Regeneracja tkanki kostnej. Od roku 1938 starszy asystent Instytutu Chirurgii Urazowej w Warszawie. Podczas II wojny światowej był starszym asystentem Oddziału Chirurgicznego warszawskiego Szpitala św. DuchaLekarze Powstania Warszawskiego.
Po zakończeniu działań wojennych został ordynatorem Oddziału Chirurgiczno-Urazowego w Miejskim Szpitalu dla Dzieci w Warszawie, równocześnie pełnił funkcję ordynatora w Lecznicy Ministerstwa Zdrowia. W 1949 uzyskał habilitację się na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego na podstawie pracy Anatomiczna i czynnościowa naprawa ścięgien ręki. W 1954 objął stanowisko kierownika, w nowo kreowanej przez Niego, Klinice Ortopedycznej Akademii Medycznej w Gdańsku, a w 1955 otrzymał nominację na profesora nadzwyczajnego.