Dwunastu braci (niem. Die zwölf Brüder) – baśń opublikowana przez braci Grimm w 1812 roku w ich zbiorze Baśni (tom 1, nr 9). Zawiera wątki z folkloru ludowego powtarzającego się w wielu baśniach ludowych.
Treść W pewnym królestwie król i królowa mieli dwunastu synów. Pewnego dnia król rzekł do swojej żony: "Jeśli trzynaste dziecko, które wydasz na świat, będzie dziewczynką, niechaj umrze dwunastka chłopców, aby jej bogactwo było wielkie, a królestwo przypadło tylko jej samej." Rozkazał rzemieślnikom wykonać dwanaście trumien dla swoich synów i przynieść je do zamkniętej izby. Królowa była bardzo zrozpaczona z tego powodu. Wówczas podszedł do niej najmłodszy z synów, Benjamin, i zapytał o powód jej smutku. Matka opowiadała mu o rozkazie ojca. Wówczas bracia postanowili opuścić królewski zamek i zaszyć się w lesie do czasu, aż będzie wiadomo czy ich matka urodzi syna czy córkę. Matka obiecała, że jeśli urodzi się córka - wywiesi na zamkowej wieży czerwoną flagę, na znak, żeby nie wracali do domu. Parę dni potem ujrzeli na wieży czerwoną flagę. Wiedzieli, że nie mają po co wracać. Zamieszkali w opuszczonym domku w środku lasu. Postanowili, że codziennie będą wychodzić na polowanie, a najmłodszy brat, jako najsłabszy, będzie pilnował domu i gospodarzył w nim.